ابتلای درنای سیبری به عفونت ریوی

گزارش خبرگزاری صدا و سیمای مازندران؛ رویا نام درنای سیبری وارداتی و پرورش‌یافته در اسارت است که در پی بروز علائم بی‌اشت‌هایی و اختلال در تعادل، تحت معاینه و اقدامات فوری دامپزشکی قرار گرفت و بررسی‌های تخصصی، ابتلای این پرنده به عفونت ریوی را تأیید کرد.

معاون محیط زیست طبیعی و تنوع زیستی اداره‌کل حفاظت محیط زیست مازندران، گفت: تیمارگر رویا بروز علائم بی‌اشتهایی و اختلال در تعادل این پرنده را گزارش کرد و پس از معاینات دامپزشکی، درمان‌های اولیه و اقدامات حمایتی اورژانسی با تشخیص علائم عفونت دستگاه تنفسی، آغاز شده است.

روح‌الله اسماعیلی افزود: با توجه به تداوم علائم و ضرورت انجام بررسی‌های تکمیلی، رویا روز شنبه به یک مرکز تخصصی دامپزشکی ارجاع شد و نتایج آزمایش‌ها و تصویربرداری‌های تخصصی، وجود عفونت پیشرونده ریوی را تأیید کرد و این پرنده تحت درمان تخصصی قرار گرفت.

او ادامه داد: بر اساس ارزیابی دامپزشکان مرکز تخصصی، عفونت ریوی رویا ماهیتی پیش رونده داشته و پیش از بروز علائم آشکار، آسیب به دستگاه تنفسی این پرنده وارد کرده است. 

 

معاون محیط زیست مازندران گفت: در پرندگان، بسیاری از بیماری‌های تنفسی تا مراحل پیشرفته بدون علائم مشخص باقی می‌مانند و به همین دلیل پس از ظهور نشانه‌های بالینی، روند پیشرفت بیماری می‌تواند بسیار سریع باشد.

اسماعیلی افزود: وضعیت عمومی پرنده، کیفیت تنفس، میزان هوشیاری، تعادل، تغذیه و پاسخ به درمان به‌صورت مستمر توسط دامپزشکان و تیمارگران پایش شد و اقدامات لازم برای فراهم کردن محیطی آرام، ایمن و مناسب به‌منظور کمک به روند درمان ادامه یافت.

 

او با بیان اینکه در حال حاضر درمان دارویی و مراقبت‌های حمایتی مطابق نظر دامپزشکان ادامه دارد، گفت: تمامی ظرفیت‌های تخصصی برای درمان و مراقبت از این درنای سیبری به‌کار گرفته شده است.

 

معاون محیط زیست مازندران افزود: با توجه به ماهیت پیشرونده عفونت و آسیب واردشده به دستگاه تنفسی، پیش‌آگهی بیماری محتاطانه است و در شرایط فعلی نمی‌توان نتیجه درمان را به‌طور قطعی پیش‌بینی کرد.

 

اسماعیلی گفت: اطلاعات تکمیلی درباره وضعیت این پرنده بر اساس نتایج مستند دامپزشکی اطلاع‌رسانی خواهد شد.

 

رویا درنای بلژیکی پرورش‌یافته در قفس است که زمستان ۱۴۰۱ به‌منظور همراهی با امید تک درنای مهاجر سیبری به مازندران منتقل شد اما پس از آغاز مهاجرت مشترک از ادامه مسیر بازماند و پس از زنده‌گیری به منطقه اوجاکله فریدونکنار بازگردانده شد و از آن زمان تاکنون در همانجا نگهداری می‌شود.

امید تک درنای سیبری و تنها بازمانده گله مهاجر به ایران بود که در همان زمستان ۱۴۰۱ به مسیر خود به سمت سیبری ادامه داد اما دیگر به ایران بازنگشت و از آن زمان تاکنون هیچ نشانی از او دیده نشده است.